Azarbeyg آذربیگ

مرا زندانی کنید 2

2012-02-12T10:27:00.000-08:00

مرا زندانی کنید

من معتقدم درآمد نفت ایران به جای فربه کردن سید حسن نصرالله لبنانی , باید امکان اشتغال برای ایرانیان را فراهم کند ،تا گرسنگی و فقر در کشور ریشه کن شود.

مرا زندانی کنید

من معتقدم زمام امور کشور باید در دست مدیران لایق ، فرهیختگان و اندیشمندان باشد ؛ تا نخبه پروری در کشور رواج یابد.

مرا زندانی کنید

من معتقدم همه اندیشمندان و روشنفکران باید بتوانند در محیطی آرام و آزاد و در امنیت کامل نتیجه تفکرات و یافته های علمی شان را در معرض نقد و اندیشه قرار دهند ، تا درخت خردورزی در کشور ریشه کرده و همگان را بهره ور کند.

مرا زندانی کنید

من معتقدم همه هنرمندان باید بتوانند در کمال آزادی و آرامش هنرشان را در داخل کشور عرضه کنند ؛ تا بی هنران ترغیب شده هنر آموزند و زیبایی فراگیر و کمال طلبی همه گیر شود.

مرا زندانی کنید

من معتقدم تمام فرصت ها و امکانات موجود در کشور باید به صورت یکسان و مساوی بین همه ایرانیان تقسیم شود.

مرا زندانی کنید

من معتقدم همه افراد ایرانی حق دارند بر اساس عقل و درایت ؛ فهم و فراست و هوش و ذکاوتی که دارند در هر جایگاهی که شایسته آنند قرار گیرند.

مرا زندانی کنید

من معتقدم آنهایی که با توقیف روزنامه ها و فیلتر کردن اینترنت ، راههای تبادل اخبار و خردورزی را بسته و مردم را وادار می کنند تا به تماشای برنامه های ضد ملی میبدی رو آورده و به فحاشی های شهرام همایون دل خوش کنند ، سلطنت طلب بوده و راه را برای ظهور مجدد دیکتاتوری پهلوی هموار می کنند

مرا زندانی کنید

من معتقدم آنهایی که وقتی من با دوچرخه به دیدار نلسون ماندلا میرفتم ، مانع راه شده و هر چه در توان داشتند را به کار بستند تا این دیدار میسر نشود ، با شادابی و نشاط مخالف بوده و اعتیاد را برای جوانان این سرزمین شایسته تر از ورزش و شور و شعف می شمارند.

مرا زندانی کنید

2012-02-12T10:02:00.000-08:00

مرا زندانی کنید

من می گویم یک ایرانی غیر مسلمان به یک مسلمان غیر ایرانی در برخورداری از درآمد نفت ایران ارجحیت دارد.

مرا زندانی کنید

من می گویم یک غیر ایرانی که در آفریقا با دریافت مبلغی از سفارت جمهوری اسلامی به مذهب شیعه گرویده است به اندازه یک صدم یک ایرانی غیر شیعه محروم از امکانات مالی ؛ نگران حمله نظامی غرب به ایران نیست.

مرا زندانی کنید

من می گویم واریز کردن درآمد نفت ایران در جیب تاجران چینی برای خرید اجناس یکبار مصرف یعنی ارجحیت مردم غیر مسلمان چین به مردم اکثریت مسلمان ایرانی.

مرا زندانی کنید

من می گویم ایجاد اشتغال در چین و ونزوئلا یا هر جای دیگر غیر از ایران با درآمد نفت ایران یعنی بی اهمیت بودن بیکاری ؛ دربه دری ؛ درماندگی و بی سروسامانی ایرانیان.

مرا زندانی کنید

من می گویم در حالی که ایرانیان در تامین هزینه درمان پیش پا افتاده ترین بیماریها در می مانند ؛ وجود درمانگاه های ایرانی در آفریقا و آسیای میانه چه توجیهی دارد؟

مرا زندانی کنید

من می گویم در حالی که بسیاری از دانش آموزان مستعد و نخبه ایرانی به دلیل نداشتن امکان مالی ترک تحصیل می کنند ؛ تاسیس مدارس مذهبی ایرانی با هزینه های گزاف در غنا ، کنگو و جاهای دیگر توجیه ندارد.

مرا زندانی کنید

من می گویم محرومیت جعفر پناهی از فعالیت یعنی محکوم کردن مردم به تماشای سریال های مبتذل فارسی وان و برنامه های ضد میهنی شبکه آریایی.

مکن ای یار ستیزه , دغل و جنگ مجوی

2012-01-24T04:07:00.000-08:00

  دوران کودکی من در شرایطی سپری شد که آن طوفان قحطی زا به ناگه سر رسید از  راه و داد امیدها بر باد. جوان ها را به تلخی کشت و جز با جاودان داغی به  کس جانی به جا ننهاد . آتشی بود که هم خانه و کاشانه بسوخت و هم کودکی  کردنهای کودکی مرا به خاکستر مبدل کرد، که جایگزین آوازهای کودکانه ؛ ضجه  مادران پیر , گریه پدران فرتوت و ناله کودکان پدر از دست داده بود.
 شب بود و دشمن دُشخو عطش به کشتن داشت , " و تنها دستاورد آن کشتار , نان پاره بی قاتق سفره بی برکت ما بود.
  همه شب به نجوای نگران نخفتیم. بر آمدن روز را به دعا شب زنده داری کردیم  تا حاجت روا شدیم.اشک گهر بارمان آتش را فرونشاند. طوفان فرونشست اما هنوز  از چشم مادران سیاه پوش خونابه روان است.
 پنداری رویایی بود آن همه ، نه ، کابوسی دهشتناک بود که واقعیت داشت. هر چه بود گذشت .

 
  شنیدم در جنوب آفریقا سیه چرده ای رو سفید ، پس از پیمودن "راه دراز  آزادی" و رهایی از زندان آواز برداشته : می بخشیم اما فراموش نمیکنیم.

 
  آواز روح نوازی که از روح بلند آوازخوان حکایت داشت. کوتاه بود اما گویای  تمرینی دراز مدت. پا بست ها را وا کرده، برای شنیدن دنباله آواز و فراگیری  زیر و بم آن سفری را آغاز کردم. با دوچرخه . بیرقی بر آن نصب کردم که بر آن  نگاشته شده:
 بیایید جهانی شایسته کودکان بسازیم.

 
 از غربتی به  غربتی دیگر کوچ کردم تا او را بیابم و آرزوهای یخ زده دوران کودکی ام را به  دم گرم او آب کرده و برای رهایی از تلخی و تلخکامی در کامم بریزم.

 
 دیدار میسر نشد ، نگذاشتند که میسر شود . برگشتم . دوباره به هنر رو آورده و بر آن شدم

 
 چندان بنالم ناله ها , چندان بر آرم رنگ ها
 تا صلح گیرد هر طرف , تا محو گردد جنگ ها

 
  که دیدم ز منجنیق فلک سنگ فتنه میبارد و زیر پایم زمین از سم ضربه اسبان  میلرزد. سپیدار و صنوبر سر به هم اندر آورده و پچپچه سر داده اند که بادِ  وزنده از طوفانی سهمگین خبر آورده و عده ای سودایی در سر به کمین نشسته اند  , زادگاه گربه ای شکلم را که با جانفشانی زیباترین فرزندان این آب و خاک  سر پا مانده ، به میدانی از تحریک و عربده به زانو نشانده اند تا به شمشیری  گردنش بزنند و ما دل افسردگان ، پای در جای، حیران وسرگشته ؛ دستادست  ایستاده ایم و تمام تلاشمان اینکه عمر نوح بر ما بگذرد. برخورداری از عمر  دراز با قدی کوتاه !؟ کوتاه ازبار سنگین کیسه های مملو از سکه و ارز بر پشت  و در پهلو!. از بد بختی کوبنده ای که فرا میرسد بیم نداریم تا آنکه بر  سرمان فرود آید و درد بزاید و مصیبت افزاید.

 
 سنجیدن درد ها و رنج های  سنجیده شده, خصومت شخصی با خود داشتن است . دستگاه مصیبت سنج اندامم به سبب  استفاده بیش از حد از کار افتاده است.
 مشکل خویش بر پیر مغان بردم و گفت:

 
 تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید
 تو یکی نه ای هزاری ؛ تو چراغ خود بر افروز

 
 بیرقم را به سان چراغی در دست گرفته ، دوچرخه ام را به تعمیرگاهی سپرده ، اراده ام را در خورجین نهاده و باز هوای سفرم آرزوست.

 
 می خواهم فریاد بکشم

 
 ساقیا باده گلرنگ بیار  
                      داروی درد دل تنگ بیار
 روز بزم است نه روز رزم
     است            خنجر جنگ ببر چنگ بیار
 خ . ی 
 آذربیگ

آقای پهلوی , از برای خدا مخوان

2012-01-09T22:41:00.000-08:00

جناب آقای پهلوی

گر پند تلخ می دهمت ترشرو مباش

تلخی به یاد آر که خاصیت دواست

حکایت شما حکایت آن نا خوش آوازی است که به بانگ بلند قرآن می خواند, خردمندی از او پرسید: چرا به خود زحمت میدهی؟ گفت: از برای خدا می خوانم. گفت : از برای خدا مخوان.

گر تو قرآن بر این نمط خوانی

ببری رونق مسلمانی

گمان می کنم در این سه دهه ای که از تاجگذاری شما میگذرد، خیرخواهانی به صورت پنهان و آشکار از شما خواسته باشند که : از برای خدا مخوان.

و شما توجهی ننموده و گمان کرده اید عمل به این سخن گرانقدر برایتان گران تمام می شود. آن را به هیچ گرفته اید و این به هیچ گرفتن ها شما را به هیچ کشانده است. از همین روست که سخنان ارزانتان به ارزنی نمی ارزند.

آخرین نمونه این سخنان, لاف شکایت از رهبر جمهوری اسلامی است ؛ که بیشتر به یک نمایش مضحک و درد آورشباهت دارد تا عمل جدی. مضحک از آن رو که لاف خام است و دردآور از آن جهت که دامی است گسترده در راه عوام . که "هر که این باور کند از ابلهی است "

و بیانیه دادن به مناسبت 16 آذر (روز دانشجو)؛ یعنی نادان فرض کردن یک ملت 

چنان وانمود کرده اید که گویی پدیدآورنده این روز کسی غیر از پدر شما بوده است!

آقای پهلوی

اظهار نظرهای ورز نخورده و بیانیه های بی بنیاد تان به غیر از آنکه شما را مضحکه خاص و عام می کند ، بندی به بندهای ما میفزاید.

هرازگاهی در مجلسی و محفلی سخن از این سخنان خام به میان آمده ودر نهایت نتیجه گیری می شود 

می نماید سیری این حیلت پرست

والله از جمله حریصان بد تر است

آقای پهلوی

اطرافیانتان در حق شما بدی کرده اند . خیر خواه شما نیستند ،" مگسانند گرد شیرینی ". و به تعبیر مولوی بزرگ قصابانند که " خانه دیو است دلهای همه "

سر نهد بر پای تو قصاب وار 

دم دهد تا خونت ریزد زار زار

دم دهد گوید ترا ای جان و دوست

تا چو قصابی کشد از دوست پوست

اینان در دوران جلا ل و جبروت پدرتان ستم کرده اند و به خوبی میدانند که شما از آن ستمگری ها بی خبرید و نیز میدانند که پایگاهی و جایگاهی در میان مردم ندارند . توهم برایتان آفریده اند تا در کنار شما به مطامع خود برسند . چنان وانمود می کنند که با ناسزا گویی به گردانندگان جمهوری اسلامی میتوان عزتی و حرمتی به دست آورد . اگر چنین باشد باید رجوی و اطرافیانش گوی سبقت را از آنان ربوده باشند ، که در این سالهای دراز زننده ترین ناسزاها و زشت ترین القاب را نثار اینان کرده اند . 

عشوه های یار بد منیوش هین

دام بین ایمن مرو تو بر زمین

آقای پهلوی

هر رژیم حاکمی در هر گوشه دنیا ، اگر سدی می سازد تا از به هدر رفتن آب رودی جلوگیری شود به وظیفه اش عمل نموده ، اما اگر سد راه خردمندان و فرهیختگان قوم شده و قومی را مامور لجن مال کردن آبروی آنان کند خیانت کرده است که پدر شما هم از این قاعده مستثنا نیست . پدر شما سدهای بسیاری ساخت هم در برابر آب هم در برابر اهل کتاب , و همان سدها طغیان کرده و دودمانش را ویران کردند. اما فرض کنیم تمام مورخان درباره آن سدسازی ها دروغ گفته اند . هرچه بود " آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت " 

شهزادگی را در انبار خانه بایگانی کنید تا آذوقه موریانه ها شود .

یاری خواستن از مردگان برای زندگی کردن , نشانه ناتوانی و درماندگی و نا امیدی است. چگونه می توان به کسی که نا امید است امید بست ؟!؟ 

"عرضه کن گر هنر و دانش و فضلی داری"

خود حضرت عالی بر اساس کدام توانایی و تجربه و کدام سابقه درخشان مدیریتی انتظار دارید مدیریت یک مجموعه را به شما بسپارند؟

تو چه داری و چه حاصل کرده ای؟

از تک دریا چه دُر آورده ای؟

در جامعه ای که در آن بزرگ شده اید با تلاش و پشتکار پست های کلیدی را میتوان بدست آورد . شما چه کرده اید ؟ 

امکاناتی را که در اختیارتان بوده به دست بدخواهان زادگاه خود سپرده اید تا ترویج خشونت کنند ! هر کس با هر نیتی در این سرزمین به خشونت دامن میزند بدخواه من است.

آقای پهلوی

آیا هرگز از خود پرسیده اید که : چرا مردم اظهارات و بیانیه های شما را جدی نمی گیرند؟ 

اگر پرسیده اید و پاسخی نیافته اید. من خیالتان را راحت کنم.

جدی گرفتن سخنان شما , از بیم مار در دهن اژدها شدن است. 

اگر زلزله ای ده ریشتری تمام اندیشمندان ، مدیران لایق وفرهیختگان را از ما بگیرد و در آن شرایط بحرانی که همه داغدار عزیزانشان هستند شما فرصت را غنیمت شمرده و بر مسند قدرت جلوس اجلال بفرمایید . من به خوبی آگاهم که اگر از آن زلزله جان سالم بدر ببرم همین نوشته سندی خواهد بود تا مهر باطل شد بر اسناد زندگی من زده شود .

و شما بهتر از هر کسی میدانید که این حقیقتی کتمان ناپذیر است.

این فریاد ها برای آن است تا شاید موجبات بیداری تان فراهم شده و آن سخن گرانقدر را جدی بگیرید که: " تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف"  پس " از برای خدا مخوان".

چرا که 

گذشت آنکه دلم در شکنج موی تو بود

 گذشت آنکه جهان پر زگفتگوی تو بود

 گذشت آنکه سراپای من ز جذبه شوق

به سان آینه مجذوب روی و موی تو بود 

خ . ی 

آذربیگ

بازار شرم فروشان کجاست در این دنیا؟

2011-06-18T10:53:00.000-07:00

به هاله سحابی

بازار شرم فروشان کجاست در این دنیا؟
در زادگاه من این متاع نایاب است.
من بر آنم
...که در این سرزمین مرکز پخش افتتاح کرده؛
به این خلق ناسپاس شرم عرضه کنم.

رایگان و مجانی

تا شاید این جماعت خفته در خفت

از شرم کشتن دختری بر نعش پدر
گور دسته جمعی برای خود بکنند.

آذربیگ

کدام هنر؟

2011-05-06T00:27:00.000-07:00

پدر و مادر من مجرمند. آنها مرا در محیطی آفریدند که مردم آن معتقدند " هنر نزد آنان است و بس" و من بعد از 4 دهه که از آمدنم به این محیط میگذرد هنوز نتوانسته ام بفهمم کدام هنر نزد اینان است و بس؟

هرکس این یاوه را گفته ؛ هم معنی هنر نمی فهمیده ، هم جغرافی حالیش نبوده ؛ هم به قول سعدی ادرار خوار دربار بوده ؛ هم مخاطبانش در بی خردی محض بوده اند.

در اولین فرصت باید از این همه "هنر" فرار کنم، دیدن این همه افراد مومن که پرویز مشکاتیان و سیما بینا را معصیت کار

میدانند حالم را بد کرده و شنیدن زوزه های روضه خونان روحم را آزرده کرده است.

روح آزرده ام جسمم را خسته و شکسته کرده؛ باید به فکر درمان باشم.

چون در این ملک هنر را نه بن میزان هنر می سنجند

می برم گوهر خود را به خریدار دگر

آزادی و آبادی

2011-04-08T04:16:00.000-07:00

من در روزگاری زاده شدم که افراد متوسط زمام امور را به دست گرفته بودند؛ به کار انداختن استعداد ذاتی و توانایی های فردی جرم محسوب می شد و مجازاتش یا مرگ بود ، یا تحمل زنجیر و بند و یا خود کشی اجتماعی.

و در یک جمله کوتاه آزادی نبود.

و در آبادی ای که زاده شدم آبادی نبود.

تمام امکانات فراهم آمده از هدیه سرمایه های کشور به قدرت های بزرگ بین وفاداران به دربار تقسیم می شد و به روستایی هایی چون من هیچ نمی رسید. پدر و مادرم که از تبار کفشگر زاده بودند

از تحصیل علم محروم مانده و خواندن و نوشتن نمی دانستند.

اینکه چرا زاده شدم آن هم در چنین ایامی ؛ پدر و مادرم هرگز پاسخی به آن ندادند.

دوران خرد سالی را با همبازی هایم که بره ها و بزغاله ها بودند سپری کرده؛ آماده فراگیری علم و دانش شدم آن هم در شرایطی نا برابر و ناعادلانه با هم سن و سالانم.

آغاز تحصیلم با آغاز جنگ مصادف شد و اوضاع را وخیم تر کرد.

البته من از این اوضاع نابرابر بی اطلاع بودم و شرایطی بهتر از آن را نمی توانستم تصور کرد.

تنها چیزی که برای من قابل رویت بود وبه چشم می دیدم؛ نوع متفاوت پوشاک هم قطارانم بود؛ و قبل از تعطیلات تابستان برگه ای در مدرسه به دستمان می دادند ومرا به عنوان شاگرد اول معرفی میکردند، معنا و مفهوم آن را نیز نمی فهمیدم.

تا آنکه در خرداد ماه سال 64 آقای سردار علمی ، معلم پنجم ابتداییم به من تفهیم کرد که در بین تمام دانش آموزان آن منطقه - شهرستان ، بخش ها و روستاهای تابعه - من بالاترین نمره را کسب کرده ام و او به هزینه شخصی عکس مرا به روزنامه

فرستاد و چاپ شد.

این خبر مانند بمب ها و موشک هایی که بر سرمان می بارید صدا کرد.

مردم منطقه عکس مرا در روزنامه به همدیگر نشان داده و به طعنه می گفتند : این پسر فلانی است که همیشه با کفش پاره و پوشاک وصله دار پشت میز نیمکت می نشست.

آن سالهای تلخ سپری شدند و آن روزنامه در جایی نا معلوم ماند و پوسید ؛ اما تصویر آن هرگز از ذهن من پاک نشد.

و هنوز چرخ بر همان مدار می چرخد،

آنهایی که دارای توانایی و استعدادی هستند، یا در گوشه ای مانده و میپوسند ، یا منحرف شده بر ضد جامعه فعالیت میکنند.

معتادان به مواد مخدر و

بزهکارانی که گروه های زیرزمینی را رهبری می کنند، از همین دسته اند

اما شرایط نابسامان جامعه هنوز نتوانسته مرا منحرف کند و سالهاست در تکاپو هستم که شرایطی را ساخته و از همگان دعوت کنم برای حمایت از این قشر.

تا زهدان خاک از تخم کین بار نبندد.

ایران

2011-03-17T12:59:00.000-07:00

این ها کارهایی هستند که بناست در طول سفری که در پیش است فعالیت در حول و حوش این کارها خواهد بود

ما در طول سی ، چهل ، پنجاه سال که زندگی می کنیم ساخته نشده ایم،سی چهل پنجاه سال پیش از "عدم" به "دنیا" نیامده ایم ، گر چه وقتی که کودک بوده ایم و تازه به دنیا آمدیم هیچیک از این حساسیت ها ،عواطف ، خصوصیات ، گرایش های فکری ، تعصب ها ، تمایل ها ، سلیقه ها را نداشتیم ، موجودی بودیم بدون هیچگونه رنگ انسانی خاص،و ما میتوانستیم در هر محیطی که قرار بیگیریم به گونه دیگری در بیائیم و اما چون در این محیط متولد شدیم و زندگی کردیم به گونه کنونی در آمدیم ، اما بر خلاف آنچه که در مرحله اول به ذهن میآید من و تو در طول مدت عمرمان ساخته و پرداخته نشده ایم.با ولادتمان آغاز نگشتیم . بلکه هر فردی عبارتست ازکتاب تاریخ جامعه اش،هر فرد عینی واقعی که اینجا هست زائیده معلول سی سال ، چهل سال ، پنجاه
سال عمرش نیست ، معلول سه هزار ، چهار هزار ، پنج هزار ، شش هزار سال ، وبیشتر تاریخش است.

سوتک

2011-03-12T04:29:00.000-08:00

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد؟
شعر: زنده یاد دکتر شریعتی
آهنگ و اجرا : آذربیگ

دور دنیا با دوچرخه

2011-02-22T04:06:00.000-08:00

من از سال 83 برنامه ای رو بصورت گردشگری با دوچرخه با عنوان " بیایید جهانی شایسته کودکان بسازیم " در دنیا آغاز کرده و در این سالها در بیش از 20 کشور حضور داشته ام و از نتایج آن راضی ام

و حالا

به اتفاق نرگس تصمیم داریم از اول سال 90 برنامه رو دنبال کنیم

ما میخواهیم در هر جایی که شرایط فراهم شد در مورد توجه به دانش آموزان ممتاز و بی بضاعت صحبت کنیم

از همه دوستانی که نسبت به این نوع فعالیت ها نظر ( مثبت یا منفی ) دارند
خواهش میکنیم که با هر ایده یا انتقادی که به بهتر اجرا شدن برنامه کمک میکنه ما رو یاری کنند

ما برنامه خود را در لحظه تحویل سال از آرامگاه کورش آغاز خواهیم کرد

Narges and me are going Around the World by Bicycle
We are going to start our prohram at the begeining of new year on The tomb of Cyrus the Great

در اینجا چار زندان است

2011-02-16T23:44:00.000-08:00

در اینجا چار زندان است

و شاید بیشتر

هر کس که بوی گند ریا ندهد

باید محروم باشد از همه چیز

در اینجا همه چیز را با ریا اندازه میگیرند

هر چه ریا پر رنگ تر

محرومیت کمتر

There are 4 Jails here

Freedom , Justice , Love and Art are Prisoners

می نوش

2011-02-09T10:40:00.000-08:00

نقاشی رنگ روغن Oil on canvas

ای ایران

ای سرزمینی که در آن هنر را با میزان هنر نمی سنجند

می نوش که عمر جاودانی این است

درد سر های کار هنری در ایران

2011-02-04T09:56:00.000-08:00

حدود 3 ماه دوندگی کردم تا نمایشگاهی برپا کنم

اتفاقاتی که در این مدت افتاد جالب بود

درد آور بود و البته مضحک

اینها نمونه کارهایی است که بر اساس آنها کارشناس باید نظر میداد که
من خوشنویسی بلدم یا نه

من و هم صحبتی اهل ریا شرمم باد

روح را صحبت نا جنس عذابی است الیم

این هم نمونه خط استاد امیرخانی

و این هم نمونه خط کسی که در مورد اصول و قواعد هنر خوشنویسی نظر میدهد و کارشناس است

In search of a lost childhood

2010-12-24T08:35:00.000-08:00

An Iranian globetrotter in Dhaka

Karim Waheed

The exhibition of artworks by children, collected by Yousefi, held in Islamabad, Pakistan

I lost my childhood to a war. The Iran-Iraq War had taken away so many childhoods!” -- says Iranian globetrotter Khosrow Yousefi. Yousefi, on his bicycle, has been to 20 countries in Asia and Africa including Azerbaijan, Turkey, Lebanon, Syria, U.A.E, Togo, Benin, Cameroon, Kenya, Nigeria, Pakistan, India, and now he is in Bangladesh.

An interesting aspect of his expedition is that, Yousefi collects artworks from the children in each country. He has had a few exhibitions of these paintings and drawings (one in Islamabad, Pakistan for instance) but he has so far refused to sell any of them. In Bangladesh, Yousefi is holding an exhibition at 'Chhobir Haat' that started from yesterday (cross the street from Institute of Fine Arts, Shahbagh) and the artworks on display are on sale. The proceeds will go to Sidr victims.

“I know what going to sleep without a meal feels like, I know what freezing in the winter without warm clothes does to one. The difference is, war made me suffer and in this case, a natural calamity has devastated these people,” says Yousefi.

On the raison d'être behind collecting drawings and paintings by children, Yousefi says, “I used to be an art teacher and I always see this exuding sense of harmony, warmth and friendship in the artworks by children.”

Struggling with his English, the Iranian voyager says, “I want a 'proper world' for children. A proper world for children would be a utopia for everyone. The divisions between humans have been created by adults. Children do not see differences; these divisions and boundaries are impure and unnatural to them. In different countries, you may notice the differences in nature and surroundings in the drawings by children but the inner-messages are pretty much the same.”

Yousefi began his journey three years ago. From Iran, he first went to Azerbaijan. “I speak Azeri, and I wanted an uncomplicated start,” says Yousefi. From Azerbaijan, he went to Georgia, Armenia and Turkey. He speaks highly of the hospitality he received in Cameroon and Bangladesh but not all places have been kind. Because of his nationality, Yousefi endured difficulties in Gabon and had to return to Cameroon.

Yousefi entered India through Punjab. He went to Varanasi, as a film by Makhmalbaf (Yousefi's favourite filmmaker) had triggered his interest in the city by the Ganges, regarded holy by Hindus. From Kolkata, the cyclist started towards Bangladesh and crossed the Benapole border. He arrived here a week ago.

Yousefi would like to urge everyone to contribute according to his/her means, to the Sidr victims. “Not everyone has to buy a drawing or painting at the exhibition. You can also donate clothes and other items, whatever you would like to or can.”

Where would his journey end? Yousefi says with a smile, “The day I'm convinced that I've truly experienced childhood.”

منبع

گل سنگم در آفریقا

2010-12-15T06:54:00.000-08:00

در سفری که با مجتبی به آفریقا داشتیم یکی از برنامه هایی که با جدیت پیگیری میکردیم زنده نگهداشتن یاد هایده بود

گل سنگم در تمام مسیرهمراه بود و مردم نازنین آفریقا همپای خوب در همراهی کردن ، در رقص و آواز

مستراح زرین

2010-12-12T08:00:00.000-08:00

چند وقت پیش مادر نرگس اومده بود خونه ما که پر رنگه
گفت چقدر دوست داشتم خونم اینجوری باشه.....

کمی به موضوع فکر کردم
و شد این شعر

من دلم می خواهد

خانه ای داشته باشم پر رنگ

خانه ای آبی و سبز و نیلی

که در آن یاس سفید

سایه در سایه گلهای دگر می رقصد

نه فقط سبز نه آبی نه زرد و نه سیاه

خانه ای از همه رنگ

خانه یعنی آنجا که در آن می بینم

"ابر و باد و مه خورشید و فلک در کارند تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری"

غفلت از حال زن روسپی همسایه

غفلت از کافر و دیندار و مسلمان و جهود

خانه یعنی جایی که در آن مهر و محبت جاری است

کاخ زرین پر از نقره و الماس و طلا

اگر از عشق و محبت خالی است

مستراحی است که در آن باید رید.

نخستین جشنواره بین المللی فیلم 100

2010-12-12T07:54:00.000-08:00

هیئت انتخاب ششمین جشنواره سراسری و نخستین جشنواره بین المللی فیلم 100 ، اسامی فیلم های راه یافته به بخش داخلی این جشنواره را اعلام کرد.

به گزارش خبرگزاری ایسکانیوز به نقل از ستاد خبری این جشنواره ، در بخش اجتماعی فیلم های پلکان(فراز توکلی شیراجی)، من تو ما(حامد گازری اصل)، اسپلیت(جواد سهیلی نیک)، نقاشی(مجید آقائی)، نقش عشق(شیرین بینا)، آن دم(اسماعیل میرزائی)، بیداری(جواد عبدی)، واسطه(محمد بکرانی)، گل یا پوچ(محمد بکرانی)، روز به خیر آقای شرک(نوید حسینی)، فاجعه 61200 (شهرزاد راستانی)، شکار(مبارز جوانمرد)، مداد سیاه(سید علی آقا زاده)، رهگذر(امید رضا خیرخواه)، من هم بزرگم(گیتی محمود)، گریه(محسن آزادی)، تلخ و شیرین(فاطمه الله قلی زاده)، مردان اسطوره ای(رضا فقیهی)، نان و ایمان(خسرو یوسفی)، عروس (خسرو یوسفی)......

ششمین جشنواره سراسری و نخستین جشنواره بین المللی فیلم 100 به همت حوزه هنری استان تهران و با مشارکت بانک مرکزی و سازمان جوانان هلال احمر جمهوری اسلامی ایران اول و دوم اسفندماه در تهران برگزار می‌شود./

رود رونده

2010-12-12T07:50:00.000-08:00

رود سند که از هزاره های دور روان است به هزار آوا سکون و سکوت دره های عمیق میان صخره های رشته کوههای پامیر که سر بر آسمان آبی نهاده و آرام گرفته اند را درهم شکسته و فریاد برداشته است که:

قطره کوچکی بودم گرفتار در چنگ ظلمت و تاریکی. چگونگی و چرایی پیدایشم هرگز بروز نشد و آفریننده ام ندانست کز چه سبب ساخت مرا و چرا به دور از اصل خویش؟

همین که چشم گشودم خود را با محیط بیگانه یافتم، همسایگانم دچار رکود بودند و همنوعانم گرفتار جمود و متوقف و سوره های سر شکستگی و یاس سر می دادند.

تلاشهای خستگی ناپذیرم برای یافتن کورسویی که همسایگانم را هدیتی ناچیز باشد بی نتیجه ماند و تنها توانستم پس از سرسختی های فراوان در برابر سنگ و سکون و سرما و سختی که برآن بودند مرا از حرکت وا دارند برای خود راهی بیابم تا بازجویم روزگار وصل خویش.

ناله ای می شنیدم کز قفسی می آمد، یارب از ابر هدایت برسان بارانی که همه آلودگی است این ایام، با خود گفتم: اگر چه در نشیب اما باید بروم، در فرودست انگار کفتری عطشان است.

براه افتادم، فراز و فرودها را پشت سر گذاشته و راز پیام گلزارها و چمن زارها را به گوش گهزارها و لجن زارها می خواندم و می دیدم سرها در گریبان است.

می رفتم و جمعیتی را می دیدم که با جمعیت خاطر نشسته اند تا دستی از غیب برون آید و کاری بکند و خود هیچ حرکتی را مومن نیستند، می پرسیدم به چه کارید؟ می گفتند ما مستضعفان روی زمینیم، فریاد می زدم آیا زمین خدا گسترده نیست که به مهاجرت بپردازید؟ و... می گذشتم.

در راه به موجودی برخوردم که حرکت می کرد، بر روی دوپا، خرسند شدم، چند صباحی با او عشق باختم، دریافتم این موجود ظرفیتش نامحدود و بیکران است. توان انجام هر ناشدنی را دارد، دچار شگفتی شدم از خلقت این موجود، و از عادت ها و رفتار و کردارهای عجیب و ادا و اطوارهای غریب و حیرت انگیزش. "هر ساعت از نو قبله ای با بت پرستی می رود" و در هر نفسی که می کشد به رنگی دیگر در می آید روزانه در چند نوبت مقداری خرت و پرت را با خفت و ذلت و زحمت فراوان بدست آورده و بر آتش می گذارد تا رنگ و بو و خاصیت و شکل و مزه اش تغییر کند آنگاه به زحمتی دیگر آن را در محفظه ای که در بدنش تعبیه شده می ریزد، مدتی صبر می کند تا دوباره رنگ و بو و خاصیت و شکل و مزه اش تغییر کند و محصول جدیدی بدست آید که آن را نیز در زمین پنهان می کند، برای روز مبادا، ایمان به روز مبادا وادارش می کند مدام برای خود رنج و مشقت بیافریند و این روز هرگز فرا نمی رسد.

جنون نوع کشی و خون ریزی تحریکش می کند دست به گروه بندی های پلید بزند، گروهی معتقد به تعدد خدایانند و گروهی مدعی یکتاپرستی، گروهی به تثلیث پایبندند و گروهی تندیس می پرستند و همه در یک وضع مشترک، گویی رقابتی دارند در فرو رفتن در لجن و غلتیدن در گٌه، بنام نژاد و رنگ و مکتب و مذهب و فرهنگ و تمدن بهانه می تراشد لشگر می آراید و سپاه می سازد و به همنوع می تازد و خون به راه می اندازد و پس از این نابخردی ها حالتی به او دست می دهد توصیف ناپذیر.

با دو قلب تپنده در ختنه گاهش تصمیم می گیرد هر نه ماه یکبار تولید مثل کند و همه این ادا و اطوارها را با ادا و اطوارهای خاصی به نورسیدگان تعلیم می دهد چه هدفی او را به این اعمال وا می دارد، نمی دانم.

هر از چند گاهی در میان این گروهها، "طوفان کودکان ناهمگون می زاید "که اینان انسان خوانده می شوند و بر این باورند که "عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی"، دست به کار می شوند و پس از مدتی تلاش و پس از مرگشان تمام زحماتشان به باد می رود، هیچ امیدی به بهبود نیست، این موجود دو پا چنان به آلایش خو گرفته که هرگز پالایش نمی پذیرد و با تیرگی الفتی دارد که همواره از روشنایی می گریزد و پیوسته با نور می ستیزد.

. از آنجایی که مرا با اینان الفتی و قرابتی نیست، خواب و آرام را برخود حرام کرده میروم تا در بستر آرام اقیانوس آرام گیرم، چرا که ندایی در درونم همواره طنین انداز است :بسان گذشته که در نشیب دره سر به سنگ می زدی رونده باش امید هیچ معجزی ز مرده نیست زنده باش.

معابد هند

2010-12-12T07:46:00.000-08:00

برخی از دوستان در قسمت نظر خواهی وبلاگ و برخی دیگر از طریق ایمیل پیگیر برنامه بوده و پرسیده اند چرا خبری نیست و وبلاگ به روز نمی شود؟ که با سپاس از لطف همه عزیزان عرض می شود.

در طول مدتی که از آغاز حرکت می گذرد، بارها از کسانی که انتظار همکاری می رفت و حتی گاهی بنا بود بنا به دستور از بالا در مقطعی گرهی باز کنند، شنیدیم: می خواین برین حال کنین، از موقعیت جمهوری اسلامی هم استفاده کنین و ...

آخرین بار این عبارت نغز (همراه با بی حرمتی) در کنسولگری ایران در استانبول مطرح شد که بسیار آزار دهنده می نمود و ... همین بود که تغییر جهت داده و از هم جدا شدیم، مجتبی ها به ایران بازگشتند و من تصمیم به حرکت به طرف کشورهای شرق دور گرفتم، بدون نامه نگاری های بی ثمر و بی آنکه بخواهم از موقعیتی استفاده کنم.

فعلا در هند علائق شخصی ام را دنبال می کنم، درگیر آموختنم، صبح که در معبدی از خواب برمی خیزم برای 24 ساعت آینده هیچ برنامه ای ندارم، تا سر از معبد دیگری در آورم.

عیشم مـدام است از لعل دلخواه کــارم بـه کــام است الحــمدالله

و از آنجایی که برنامه از حالت عمومی در آمده و جنبه شخصی پیدا کرده، دلیلی نمی بینم با به روز کردن وبلاگ وقت دیگران را که می خواهند با مراجعه به جایی سودی ببرند، بگیرم و البته حرفی هم برای گفتن ندارم.

زبان بریده به کنجی نشسته صم و بکم به از کسی که نباشد زبانش اندر حکم

به تعبیر دوست عزیزم مجید احمدی در دهلی

تنگ چون بر من شد آن منزلگهم

لاجرم بگذشتم از دنیای خود

باز بستم کوله بار یک سفر

رفتم و بگذشتم از مأوای خود

باز اینک این من و بار سفر

کوله باری خالی از ره توشه ها

لیک تنها مملو از صد خاطره

هر یکی همچون هزاران خوشه ها

تا چه پیش آید نمی دانم دگر ...

خسرو یوسفی

دی ماه 86 دهلی نو

آتش فقر که زائیده جهل است

2010-12-12T07:40:00.000-08:00

در شرایطی که ایرانیان در سراسر دنیا برای سور چهارشنبه پایان سال تدارک آتش می بینند، یاد اقبال لاهوری که انسان را سربلند و محکم و استوار می پسندید، در دامنه کوههای سر به فلک کشیده هیمالیا رهایم نمی کند.

مطلبی دارد در مورد آتش که ترجمه فارسی اش تقریبا نزدیک به این مضمون است.

تا به کی دریوزگی در طور سینا چون کلیم آتشی دیگر درون سینه ها باید که نیست

آتشی که به جان من افتاده و خورشید شعله ای از آن است که در آسمان گرفته و برای فرونشاندنش سالهاست در جستجوی آبم، همین بود که ناامید از دریای سیاه به اقیانوس اطلس در آفریقا پناه بردم و رانده شده از آناهیتا، به گانگا، خدای آب در مذهب هندو متوسل شدم و هر دو را ناتوان یافتم چه در کنار هر دو آتش فقر که زائیده جهل است زبانه می کشد و آینده و گذشته را به خاکستر تبدیل می کند. دیگر فریب هم به سرابم نمی برد و گذشته را هم نمی دانم از کی و چرا آغاز شد؟

و در زمان حال، در هر نفسی که می کشیم بچه ای بی آنکه بداند پدرش کیست از مادری که برای گلگونه و عطر و زر و زیور می زید به دنیا می آید و یونیسف با کمال افتخار اعلام می کند که سالانه یازده میلیون کودک قبل از رسیدن به پنج سالگی (به دلیل ناتوانی در مقابله و مبارزه با مرض و غرض های مختلف) می میرند، اگر آمار درست باشد که نیست در هر ثانیه یکی

2010-12-12T07:35:00.000-08:00

روح پدرم شاد که می گفت به استاد فرزند مرا عشق بیاموزو دگر هیچ

یکی کودک بودن، آری یکی کودک بودن در لحظه غرش آن توپ آتشی، در روز دبستان بسته و برف سنگینی برآدمک سرد حیاط آن، در این روز بی امتیاز تنها یکی کودک بودن کافیست هرکسی را "تا بداند که شب ما به چه سان می گذرد".

گاه می اندیشم کودکی را، دبستان را و مادر را و سفره بی نان را و دویدنها را و توپ ها را و خمپاره ها را بیاد می آورم، زمانی که کلام آشنای هر کودک مرگ بود و جنگ ، ریاضی بود و جنگ، علوم بود و جنگ، انشاء بود و جنگ و عشق نبود و حتی عشق بود و جنگ، نه عادلانه بود نه زیبا، شایسته کودکان نبود، شایسته هیچ کس نبود، سالهایی که قرنهایی را مانندند گذشته، با همه وحشت ها و دهشت ها و زشتی ها و پلشتی ها. جنگ رفته، خمپاره خاطره شده، مادر به سوگ نشسته و معلم به حکم وظیفه آمده است و جز خط و خواندن نمی آموزد.

من که معلم بودم و پند پیرم آویزه گوشم، دستان بسته ام را آزاد کردم از زنجیرهای خواب و خاک و فریاد برکشیدم: اینک چراغ معجره مردم، در چشمان کوردلی تان سویی به جای مانده است اگر خوب تماشا کنید، فرزندان آدم که به ادعای آن شاعر پارسی گوی همه اعضای یک پیکرند به مسلخ می برندش و هیچ کس را هم غم این درد گران بردل نیست.

من درد در رگانم، حسرت در استخوانم و چیزی نظیر آتش در جانم پیچیده و آرزویی به سان شعله ای در درونم همواره زبانه می کشد که ای کاش می توانستم این خلق بی شمار را بر شانه های خویش بنشانم و گرد حباب خاک بگردانم تا ببینند برادرانشان چگونه به جان هم افتاده اند، رسم عاشق کشی و شیوه شر آشوبی در پیش گرفته و در پی اش مشعلی از فتنه برافروخته اند و هر ساعت از نو خبر می آورند کاین سفر آن گرگ یوسف را درید: رومی و زنگی، شرقی و غربی، عرب و عجم، ایرانی و انیرانی، همه برآنند که عضوی به درد آورد روزگار، روزگاری که جنون رونق هر بازاریست و عشق همچو روح در این خاکدان غریب " مانند مصطفاست که به کفار آمده".

فرزند مرا عشق بیاموزو دگر هیچ به بهره وری از گروهی دیگر که تن به هر ذلتی می دهند تا زنده بمانند رو آورده و آنها را به عقد خود درآورده اند که بدین سان فرزند نامشروعی پا به عرصه وجود نهاده که مایه ننگ و سرافکندگی انسان و انسانیت است، بردگی، از پدری ستمگر و مادری ستمدیده و صدای پدرم در میان هیاهوی جشن میلاد آن فرزند نامشروع به گوش نمی رسد.

وای به هنگامی که چانه ها دمی از جنبش باز نمی ماند بی آنکه از تمامی صدا ها تنها یک صدا آشنای تو باشد. وه چه خسته خدا به نظاره زمینیان نشسته، در این زمانه بی دردی و در این دنیای بی عشقی که عشق درد مشترکی است که فریاد نمی شود که صدا به گلو و فریاد به حنجره زندانی است.

یکی تیشه بیگرد پی حفره زندان چو زندان بشکستید همه شاه و امیرند

همان تیشه ای که آن مرد روشن فکر تیره پوست در سیاهی چالهای جنوب آفریقا به آن دست یافت و به نیروی حیات بخش عشق از آن نوری ساخت و به میان مردم آورد و به نسلی که نجات می طلبید عرضه کرد و آتش در ظلمت جاهلیت و جمود زندگی بی عشق زد و قوم اسیر را به سوی آزادی کوچ داد و ظالمان و ستمگران را به مرحمت و شفقت نگریست و بدی را به بهترین شیوه دفع کرد "که بدی را بدی سهل باشد جزا"

و ما مدعی هستیم که او محبوبترین مردم دنیاست که اگر این سخن درست است و این ادعا صحیح، این همه آشوب چراست؟ مگر نه این است که دوست داشتن دوست را به دوست همانند می کند؟

خسرو یوسفی

شهریور

نامه به رحیم مشایی

2010-12-12T07:27:00.000-08:00

عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جم گر چه جام ما پر از خون شد به دوران شما

دل خـرابی می کند دلدار را آگه کنید زینهار ای دوسـتان جان مـن و جان شما

جناب آقای رحیم مشایی

ریاست محترم سازمان میراث فرهنگی و گردشگری

پس از مدتها تفکر و تعمق و طراحی، و پس از فراهم نمودن مبلغ ناچیزی از فروش تابلوهای نقاشی ام و خرید دوچرخه ای نه چندان مناسب، برای رکابزنی در مسیرهای طولانی و با تکیه به نیروی جوانی و توانایی های فردی، سفر پر فرازونشیبی را با هدف تبلیغ برای توجه به وضعیت کودکان محروم دنیا و ترویج فرهنگ غنی ایران اسلامی آغاز کردم و فرصتی فراهم آمد تا در مکانهای مختلفی چون دانشگاه پرتونو در جمع دانشجویان و کنفرانس خبری در محل وزارت خانواده و زنان سال عاج و ... صحبت از مردمی به میان آید که وارث نخستین منشور حقوق بشر در دنیا بوده، و به دینی مؤمنند که معجره این دین کتاب است و نام کتاب خــواندنی و اولین خطاب خدای دیــن با رسولش بخـــوان و ... و همچنین براین باورند که: "بنی آدم اعضای یک پیکرند"

جناب رئیس :

در این راه به آرامش و آسایشی که داشتم چشم پوشیده، و نانم را و حتی جانم را در خطر ایمانم افکندم و پس از دوندگی های فراوان در سازمان ها و نهادهای مختلف و مرتبط با این حرکت، بجز دریافت یک میلیون تومان هزینه سفر به 24 کشور از معاونت گردشگری سازمان تحت فرمان حضرتعالی، تنها حامی و پشتیبانی که برای این حرکت یافتم، دعای کسانی بود که هرگز حرکتی به سودشان نبوده و بهترین فرصتها را که امکان تکرار ندارند به انحاء مختلف از دست داده و می دهند، و علیرغم همکاریهای چشمگیر دبیر کمیته گردشگری ورزشی هیچکدام از وعده های سازمان مطبوع شما، اعم از هماهنگی با نمایندگیهای ایران در خارج از کشور و غیره عملی نشد. به نحوی که اکنون ما (من و همراه و همسفرم مجتبی داوری، که او هم سرگذشتی مشابه سرگذشت من دارد) بجای برقراری ارتباط و نشست با افرادی مثل "پرفسور سوئینکا" برنده جایزه نوبل ادبی، که به درخواست ملاقات ما جواب مثبت داده، با ابتدائی ترین مسائل دست به گریبانیم، که اگر همکاریهای دوستانه و خارج از جریانات اداری مسئولان ایرانی در این کشورها نباشد، دو راه بیشتر پیش پایمان نیست، یا نیمه تمام گذاشتن برنامه و برگشت به کشور و یا همکاری با سازمان خارجی ای که از نگارنده دعوت کرده تا این حرکت به نام آنها صورت پذیرد، که دوستان سازمان تحت ریاست حضرتعالی از موضوع نامه مذکور و کم و کیف آن اطلاع کافی و وافی دارند.

و اما راه سومی هم هست، و آن، از رفیقان ره استمداد همت کردن است، که فرصتی در شرایطی که بیشتر از همیشه نیاز به اتحاد و اتفاق است، در حال از دست رفتن است، که :

"قـدر وقت نشنـاسد دل و کاری نکـند بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم"

این گفته شاید کمی نـاخوشایند به گوش آید، ولی معمولا بیشتر حرکتها با اندیشه یک نفر و همکاری و مساعدت گروهی قوام گرفـته و دوام می یابد و به ثمر می نشیند، که این حرکت هم از این قاعده مستثنی نیست.

جناب رئیس:

اکنون "مرا دو چشم به راه و دو گوش بر پیغام" است که به پرسشی بنوازی دوستدارانی را که:

"چگونه شب به سحر می برند و روز به شام"؟" تا بگویم شرح درد اشتیاق"

خسرو یوسفی

بهمن 1385 لاگوس (نیجریه

کودکی ده ساله بودم

2010-12-12T07:23:00.000-08:00

بـکام دشمنم ای دوست ایـن چنین مگذار     کـه هم تـراست عــدو گـو مرا بیازارد

ستیزه بردن با دوستان چو این مثل است      که تشنه چشمه حیوان به گل بینبارد

کودکی  ده ساله بودم با کفشهای کتانی پاره ای کوچه های خاکی خاک ایران را که بر  آنها خمپاره می بارید از خانه تا مدرسه با دلهره می پیمودم و در بازی های  کودکانه با رویای کشتن دشمنان سرزمینم که مرا سیاه روز می پسندیدند می  آسودم در این پیمودنها و نیاسودن ها کودکی را و حتی نوجوانی را باختم . 

 عمر گرانمایه در این صرف شد                  تا چه خورم صیف و چه پوشم شتا

هنوز  گرد وغبار حاصل از خمپاره ها را از تن نزدوده بودم كه شنيدم طوفان ديگري  در راه است و زرمندان و زورمندان در پي تدارك گردبادي ديگرند و ابرهاي  سياهي در انتظار ميهماني خورشيدند .

یعنی  باز خمپاره،دلهره،کتانی پارهو عمرهای گرانمایه ای که....چه بگویم ؟باید به  چیز تازه ای می اندیشیدم،چیزتازه ای که فریاد مردم باشد که وارث اولین  منشور حقوق بشر تاریخ بود و به دینی مومنند که پروردگان آن وقتی در راس  قدرت عصر خود قرار میگیرد فریاد می زند :با من به زبانی که با زبانی که با  گردنکشان سخن می گویند ،در نیامیزید.

همین  بود که عزم سفر کردم،نقاشی های رنگین آن دوران بی رنگ را که با جان دل  ترسیم کرده بودم فرختم و دوچرخه ای خریدم،کتانی های پاره ام را به پا کرده و  پا بر رکاب نهادم،سه سال،هرجاکه مجال یافتم فریاد بر آوردم

مرا  دريابيد كه هنوز آن كودك ده ساله از جنگ گريزانم ، از خشونت هراسانم و  وارث كلامي كه به سان حقيقتي ، پايه تفكر ملتي است : " اگر همه جهان را به  من بدهند تا به ظلم دانه اي از دهان موري بگيرم ، هرگز چنين نخواهم كرد " ،  " كه جان دارد و جان شيرين خوش است " و با هر كه همكلامم شد ، از زادگاهم  گفتم و از فرهنگي كه ميراث گرانقدر و غرور آفرين هر ايراني است ؛ " مشتاق  چنان شد كه چو من بي خبر افتاد " 

  كفشهاي  كتاني ام همچنان پاره بود و مسير ، سنگلاخ و ناهموار . با اين حال باري كه  بردنش را تعهد كرده بودم در حد توان كشيدم و فراز و نشيب هاي فراواني را  پشت سر گذاشتم و افت و خيز هاي زيادي را كه بدليل عدم همكاري برخي و محبت  برخي ديگر اتفاق افتاد تجربه كردم . خشنود از اينكه دلي را خشنود كنم به  كشور بازگشتم . اما در كمال تعجب با بي مهري هاي غرض ورزانه مواجه شدم .

دستاوردهاي  سفر را به سازمان ها و نهادهاي مختلف از جمله : مجمع جهاني اهل بيت (ع) ،  سازمان تربيت بدني , فدراسيون دوچرخه سواري , سازمان ميراث فرهنگي و  گردشگري و . . . ارائه دادم . كه اغلب بي تفاوت از كنارش گذشتند و تنها  رييس سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري با حسن ظن با موضوع مواجه شد كه  كارشناس محترم معاونت گردشگري  طي گزارشي مرقوم فرمودند : … سوابق ارسالي شامل CD   و  تصاوير گوياي اين است كه نامبردگان در طول سفر ملاقات و مذاكراتي با  مسئولان صليب سرخ كشورهاي ساحل عاج، غنا، توگو، بنین، لاگوس، کامرون،  جمهوری کنگو و جمهوری دمکراتیک کنگو، مصاحبه با رادیو و تلویزیون برخی  کشورها از جمله رادیو صدای آفریقا، بی بی سی، رادیوآمریکا، تلویزیون  ماهواره ای ام بی ای و رادیو صدای نیجریه و نیز سخنرانی هایی در مراکز علمی  و فرهنگی همچون دانشگاه هنر کنگو و دانشگاه اسلامی کنگو، کلیسای پروتستان  کینشاسا و مراکز علمی کامرون با هدف معرفي فرهنگ ايراني و توجه به وضعيت  كودكان محروم دنيا صورت پذيرفته است . با عنايت به مراتب فوق ، عليرغم  اهداف والايي كه مشاراليهم در انجام اين سفر در نظر گرفته بودند ، نتايج و  دستاوردهاي حاصل از اين فعاليت فرهنگي به وضوح بيانگر تحقق اهداف مورد نظر  نمي باشد لذا …

در مواجهه با گزارش فوق سوالاتي برايم مطرح شد كه پاسخي براي آنها نيافتم كه:

۱_چرا  نيمي از دستاوردهاي اين حركت در متن گزارش قيد نشده ؟ ! از جمله ديدار با  وزير خانواده و زنان ساحل عاج و برگزاري كنفرانس خبري در محل وزارتخانه ،  ملاقات با معاون وزير زنان و كودكان غنا ، ملاقات با

۲_ آيادرشرايطي كه حلقه تحريم ها هر روز تنگ تر و تنگ تر مي شود، مصاحبه با راديو و تلويزيون برخي كشورها…

بيانگر تحقق اهداف مورد نظر نمي باشد ؟ !

۳_  اهداف مورد نظر كه در گزارش ذكر شده ، كدامند كه سخن گفتن يك ايراني از  ميراث فرهنگي اش در يك جمع علمي با حضور دست كم 500 نفر در راستاي آن اهداف  نمي باشد ؟ ! 

 
 لازم به ذكر است كه" لاگوس " يكي از شهرهاي كشور نيجريه است و نه يك كشور ( رك به متن گزارش فوق ) .
 
با اين وجود :
دوست گر با ما بسازد دولتي باشد عظيم    
                                                     ور نسازد مي ببايد ساختن با خوي دوست 
و  ازآنجايي كه بر اين باورم " كه مرد راه نينديشد از نشيب و فراز " باز  كتاني پاره ام را كه در سازمانها و نهادها پاره تر شده ، به پا كرده و " به  همين كار كمر بسته و برخاسته ام" .
 
فقط به دوستان كارشناس يادآوري مي كنم ، سازنده فيلم 300 و ... را 
" اين عقوبت بس كه بيند دوست همزانوي دوست "


آذربیگ

هجرت از پلیدی

2010-12-12T07:15:00.000-08:00

"بگذار شیطنت عشق چشمان ترا بر عریانی خویش بگشاید اما کوری را هرگز بخاطر آرامش تحمل مکن¹،"

با عنایت به این توصیه آن مرد کوه پیکر و پیل بالا و با عشق به تحقق اهدافی که از دوران کودکی و نوجوانی در سر می پروراندم ولی به سبب محرومیت از اوقات فراغت که در جهت تلطیف روح و پرورش قوای عقلی و عاطفی همه انسانها به آن نیازمندند، همیشه از رسیدن به آن اهداف باز می ماندم، و همواره انرژی و استعداد خود را در درگیری های متعدد اقتصادی که فقط برای بدست آوردن معاش روزانه بوده است هدر رفته می دیدم، و بر همین اساس احساس همدردی با توده کودکان و نوجوانان فقیری که در خانواده ای محروم از همه امکانات مادی و گاه حتی معنوی زاده شده و بی آنکه پرورش یابند بزرگ می شوند و چون همیشه در تلاش برای زنده ماندنند آمال و آرزوهاشان مسخ گردیده و بلندترین و بزرگترین ایده آلهای روحی شان پست ترین و حقیرترین امیال مادی و اقتصادی شده و گاه تبدیل به بردگانی شده اند که تمام هویت انسانی خویش را در اختیار برده داران نهاده اند و در نتیجه ماهیت هر دو ( برده و برده دار) قلب شده و در اعتراض به هویت تغییر یافته همه بردگان و برده داران که هر دو انسانند و شایسته زندگی انسانی، و همچنین در اعتراض به سرگذشت و عصیان در برابر سرنوشت نخبگان تنگدست، افراد سرمایه داری که ثروت از آنها دریغ شده و شرم دست یاری خواهی شان را بسته است، و پس از اینکه ديدم "که ز هر سوراخ مارم می گزد²" و" این همه درد نهان هست و مجال آه نیست³،" برآن شدم که همه بندهایی را که روح و اندیشه ام را به زمین بسته پاره کرده و آزادی و ارداه انسانی خود را به استخدام اهدافم درآورده، و آن پند حکیمانه را که" پلیدی را هجرت کن و از پستی و بدی همواره در حال گریز و سفر باش⁴" به کار بندم، و دهها هزار کیلومتر در جاده ها روزهای گرم رنج آمیز و شبهای سرد خوف انگیز را تحمل کرده و به جهانیان یادآور شوم آرزوهای از مهر لبریز کودکان را و در نهایت دست آن مرد روشن فکر تیره پوست⁵ را که یازده هزار روز سیاهی زندان را تحمل کرد تا سیاهان ستمدیده و سفیدان ستمگر را از تباهی و گمراهی نجات دهد بفشارم، و به عنوان یک ایرانی که ایمان دارد" نه ظلم کن به کسی و نه زیر بار ظلم برو⁶" ملتی را با نهضتی که حاصل 27 سال تفکر در تاریکی سیاهچالهای قاره سیاه(این عبارت تکرار بافته های دیگران بود، پیش از سفر به آفریقا، یافته های خودم بعد از سفر و تجربه عینی و شهودی کاملا عکس این قضیه است، بخوانید قاره رنگین) است پیوند زنم که: ما نیز جهانی را که شایسته کودکان باشد خواستار بوده و هستیم.

چون مصمم به حرکت شدم، وصیت نامه ای نوشته و از خانواده ام خواستم که در صورت بروز اتفاق تمام مخارج کفن و دفن را جمع کرده و با مبلغ بدست آمده یک قطعه زمین کشاورزی در زادگاهم خریداری نموده و بنام مادرم وقف کنند تا عواید حاصله از آن صرف هزینه تحصیل یکی از دانش آموزان ممتاز و بی بضاعت آن روستا گردد.

و برای جهت دادن به این حرکت، به سرگذشت اسلافم مراجعه کرده و دیدم که ما وارث تمدنهایی هستیم که بنیانگذاران آنها مردان بزرگی بوده اند که برای ایجاد جهانی شایسته کودکان تلاش فراوان کرده اند، و جهانی که شایسته کودکان باشد لاجرم شایسته همگان خواهد بود.

آنچنانکه بیانیه کورش در سال 538 قبل از میلاد که برای بیان اهداف و سیاستهای حکومت خود صادر کرده به عنوان نخستین منشور حقوق بشر در جهان به ثبت رسیده و همچنین شعار "پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک" که خطاب به همه انسانهاست برای ارزش قائل شدن به مقام والای انسانی.

و تمدن و فرهنگی⁸ که پایه گذار آن پیش از برانگیخته شدن به پیامبری به نیکنامی شهره بوده و همواره در دستگیری از مستمندان در جامعه خود نقش به سزایی داشته است، و سپس دینی آورده و مکتبی پرورده که معجزه این دین کتاب است، نام کتاب خواندنی و اولین خطاب خدای دین با رسولش بخوان و مقدس ترین چیز در این دین قلم و چیزی که می نویسد ن والقلم و ... و شخصیتی⁹ که در این دین پرورده شده وقتی در راس بزرگترین امپراتوری عهد خود قرار می گیرد آزرده شدن یک زن یهودی که ذمه حکومتش می زیست به فریاد و فقانش وا می دارد که" اگر کسی از این ننگ بمیرد سزاوار سرزنش نیست"،" و بعد از تلاقی این فرهنگها،" مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن¹⁰" که "بنی آدم اعضای یکدیگرند¹¹"، و اکنون "کتاب رسالت ما محبت است و زیبائیست، تا بلبلهای بوسه بر شاخ ارغوان بسرایند، شوربختان را نیک فرجام، بردگان را آزاد و نومیدان را امیدوار خواسته ایم، تا تبار یزدانی انسان، سلطنت جاویدانش را بر قلم رو خاک بازیابد، کتاب رسالت ما محبت است و زیبائی است، تا زهدان خاک از تخم کین بار نبندد¹²".

آذربیگ

1- دکتر علی شریعتی ، 2- مولانا ، 3- حافظ ، 4- قرآن کریم ، 5- نلسون ماندلا ، 6- قرآن کریم ، 7- پروین اعتصامی ، 8- اسلام ، 9- حضرت علی(ع) 10- حافظ ، 11- سعدی ، 12- احمد شاملو

Stop whining ( مرغ سحر ناله بس کن )

2010-12-12T05:43:00.000-08:00

Moving Music دیسکو سیار

2010-12-12T05:35:00.000-08:00

مرغ سحر ناله بس کن

2010-12-09T03:30:00.000-08:00

من در شعر مرغ سحر بر اساس آموزه های زنده یاد شریعتی تغییراتی داده ام که تصور میکنم نیاز به تغییر دشته و آنرا بازخوانی کرده ام که در یوتیوب میتوانید به آن دسترسی داشته باشید
زنده یاد شریعتی میگوید :
ادبیات ما در شعر تجلی دارد و شعر ما بیشتر در غزل و غزل ما مجموعاً عبارت است از آه و ناله و زاری و زوزه های ذلت آور و رقت بار عاشق برای جلب نظر معشوق

شعر و ادب ما همه مدح و ثنا برای حاکم است و عجز و لابه برای معشوق یعنی تقرب به قدرت نه از راه کسب قدرت و یا انجام خدمت و ابزار لیاقت بلکه تملق و چاپلوسی و دعا و ثنای دوستان و نفرین و دشنام دشمنان حاکم
"... در دنیا ؛ در زیر این آسمان مگر چه چیزی هست که به نالیدن بیرزد؟
در برابر وحشی ترین تازیانه ها ، سکوت مردانه و غرور آمیز مرد نباید بشکند.
در برابر هیچ دردی لب مرد به شکوه نباید آلوده گردد.
من از نالیدن بیزارم.
سنگین ترین دردها و خشن ترین ضربه های آفرینش تنها می تواند مرا به سکوت وادارند.
نالیدن ، زاریدن ،گله کردن ، شکایت بد است ..."

مرغ سحر ناله بس کن       جان مرا پر هوس کن

خیز و به همت   این قفس را
                       بر شکن و زیر و زبر کن
بلبل پر بسته ز کنج قفس در آ
                    نغمه آزادی نوع بشر سر آ

وز نفسی عرصه این خاک توده را     پر شرر کن

جست و خیز دیگران را    فارغ از رنج قفس بین

بس کن این ناله ها را بپا خیز
                شام تاریک خود را سحر کن

خسته از آه و فغانم          رنجه شد روح و روانم

گوش اگر گوش این ظالمان است
            آنچه بجایی نرسد ناله های ماست
گریه ما بی اثر و ناله نا رساست
        شکوه پنهان و گله زشت و نا رواست

خسته از آه و فغانم ناله بس کن

رنجه شد روح و روانم   ناله بس ناله بس کن

http://www.vimeo.com/17434626